« 1 2 3 (4) 5 6 7 ... 182 »
یه درخت تن‌سیاه سربلند

پنجشنبه ۱۱ بهمن ۱۳۹۷

وقتی در یک رابطهٔ طولانی‌مدّت لم‌یزرع بمانی، درخت درش سبز می‌شود!؛ گردو. بعد، اللوپاتی می‌گیری. ژوگلان ترشّح می‌کنی و خواسته، نمی‌گذاری سبزینهٔ دیگری در کنارت جوانه بزند و تن‌ت دیگر فقط به درد کنده‌کاری می‌خورد؛ یه قلب تیرخورده!

نظر
از جگر تا جیگر!

چهارشنبه ۱۰ بهمن ۱۳۹۷

بامسمّاترین کلمه برای خبر ازدواج همون به «جرگه» متاهلین پیوستن است. چون تجانس دارد با جگر! با «جیگر» کلاه‌قرمزی هم!

نظر
به شرط چاقو!

یکشنبه ۷ بهمن ۱۳۹۷

جلسهٔ اوّل بود. موقع خداحافظی دم در اتاق‌ش لب‌خند پر از املاحی زد و گفت «ولی خیلی منو ورانداز می‌کردینا! از فرق سر تا شست پا. دنبال چیزی می‌گشتین؟!» گفتم «یه کیلو گوجه می‌خوام برم، کلّی بالا و پایین‌ش رو نگاه می‌کنم ... .» غشّید از خنده. چادرش رو جمع‌وجور کرد و گفت «سرتون رو بیارین جلو. هندونه‌های شب یلدا رو همیشه من می‌خرم برا خونه. تشخیص‌م عاااالی‌ه!» انگاری با خمپاره شصت زده بودن توو برجک‌م!

| 1 نظر
بِرِک‌الله سردار!

شنبه ۶ بهمن ۱۳۹۷

1. گنبد کاووس محل کار من است و سه‌گانه معروف‌ش، برج هزار ساله قابوس (بلندترین برج آجری دنیا)، والیبال و اسب‌ است. حالا دیگر امّا تا اسم گنبد کاووس می‌آید، «سردار آزمون» متبادر می‌شود به اذهان. سرداری که پدرش «خلیل» مربی والیبال بوده و حالا ارتفاع معروفیّت و محبوبیّت‌ش، رفیع‌تر از «میل گنبد» پنجاه‌وپنج متری‌ست.
2. سردار مرا یاد کودکان ترکمنی می‌اندازد که بارها حین ماموریّت‌هایم دیده‌ام توی ترکمن‌صحرا (از مراوه‌تپه تا آق‌قلا در نوار مرزی با ترکمنستان) وسط چلّه تابستان، طنابی بسته‌اند به دو نی فروشده در زمین و مشغول والیبال. همین‌ها می‌شوند یکی مثل فرهاد قائمی. نمی‌دانم پدران این‌ها از «ابراهیم سن‌سبلی» هم برای‌شان گفته‌اند یا نه؟! که از والیبال در زمین‌های خاکی یکی از روستاهای آق‌قلا رسید به عنوان کامل‌ترین بازیکن جام جهانی نوجوانان در سال هشتادونه میلادی.
3. سردار، مکشوف و پروردهٔ «اصغر محمودی»ست. مربّی گرگانی که سالیان دور، سرمربی تیم ملّی نوجوانان بود و خاطرم هست دروازه‌بان‌ش سیّدمهدی (قائد)رحمتی بود و ذخیره‌اش، پسرکی از قزّاق‌های گرگان به نام «سان سیز بای بگی» ملقّب به «سانی».
4. «مصطفی»، سرباز اداره ماست. با سردار رفیق گرمابه‌وفوتبال بوده از بچگی. صفر تا صدش را تعریف کرده برایم؛ حسن‌وقبح‌ش را و دختر ترکمن گرگانی‌ای که سه سال است در تیول نامزدی سردار است. تا حواشی‌اش با بهاره افشاری و ... .
5. سردار، سرباز «تیم» ملّی‌ست. مثل بقیه. ما خسته شده‌ایم از نتایج سینوسی و حالا می‌خواهیم با کسینوس حال کنیم و جامی سر کشیم.
6. ایشالا قهرمان بشیم و روزنامه‌های ارزشی تیتر بزنن «قهرمانی آسیا پس از چهل سال به یمن چهل‌سالگی انقلاب!»
7. می‌خواستم برای پایان‌بندی این یادداشت، خط‌وربطی بنویسم بر سردار سازندگی و سردار سلیمانی و سردار آزمون که بی‌خیال شدم!



تصویر کوچک شده

نظر
مسیر سیز

شنبه ۶ بهمن ۱۳۹۷

هر وقت به موفقیّت ولو کوچیکی نایل می‌شم مثلاً کارم راه بیفته توو اداره‌ای، برگشتنا، نرم‌نرمک و خوش‌خوشک برمی‌گردم. از راه‌پله‌ها نه آسان‌سور. پیاده، نه تاکسی و ... . خوش‌حالی رو نشخوار می‌کنم.

نظر
آبِ نطلبیده!

جمعه ۵ بهمن ۱۳۹۷

به هم‌کلاس لیسانس‌م گفتم «محمّد! بیست ساله ازدواج کردی، چرا فقط یه بچّه؟!» گفت «اتفاقاً بعد امیر که هنوز تنور داغ بود به خانوم‌م گفتم یکی دیگه.» گفت «به‌شرطی‌که خودت زحمت‌ش رو بکشی.» خوش‌حال گفتم «باشه، رتق‌وفتق امورات و تربیت‌ش با من.» گفت «منظورم این بود که خودت زحمت و مرارت نه ماه حاملگی‌ش رو تقبّل کنی!»
پ.ن: یکی از خانم‌های دوره ارشد می‌گفت «همین یکی رو هم ناخواسته داریم الآن، تو دل‌ت خوشه ها رجب!» گفتم «پس باید اسم‌ش رو می‌ذاشتین مراد!» یکی زد پس سرم!

نظر
ناگهان چه‌قدر زود دیر می‌شود

پنجشنبه ۴ بهمن ۱۳۹۷

سال هشتادوچهار پیش‌نهاد ازدواج‌ش رو قبول نکردم. اس‌ام‌اس داد که «جزای آن‌که نگفتیم شکر روز وصال / شب فراق نخفتیم لاجرم ز خیال.» سال هشتادوهفت اون پیش‌نهاد من رو رد کرد. براش نوشتم «غزال اگر به کمند اوفتد عجب نبود / عجب فتادن مرد است در کمند غزال.»

نظر
این آخرین باره، من ازت می‌خوام، عاقل شی دیوونه!

چهارشنبه ۳ بهمن ۱۳۹۷

اخیراً که رهبر از چربش فرصت‌های فضای مجازی در مقابل تهدیدهایش صحبت کرده، علماء و مسؤولین، معترف شده‌اند که «فیلترینگ اشتباه بوده.» یاد علی مطهری می‌افتم که چند سال پیش نقل‌به‌مضمون گفته بود: برخی نماینده‌های مجلس برای رای دادن به طرح و لوایح مهم می‌گن اوّل ببینیم نظر رهبری چیه؟! «ولایت فقیه که به معنی تعطیلی عقل نیست.»

نظر
تخمیر با عشق!

سه شنبه ۲ بهمن ۱۳۹۷

وصال، نقطهٔ عطف عشق است؛ قبل‌ش، «خمارت» می‌کند و بعدش، «خمیر»!

| 2 نظر
پیری و معرکه‌گیری که مِگَن کار مویه!

دوشنبه ۱ بهمن ۱۳۹۷

چالش عکس 2009 و 2019!؛ جوان ز حوادثی پیر می‌شود گاهی!



تصویر کوچک شده

تصویر کوچک شده

| 10 نظر
سلام برای همیشه!

یکشنبه ۳۰ دی ۱۳۹۷

بابا عابربانک‌ش رو به‌م داد و گفت «برو ببین یارانه‌ٔ مامان‌ خدابیامرزت رو هم ریختن یا نه؟» گفتم «قطعاً نه!» بعد توو دل‌م گفتم «یارانه رو از من بگیر، یار را نه!» امّا ریخته بودن! از نظر سازمان هدف‌مندی یارانه‌ها، مامان سه روز بعد رفتن‌ش هنوز زنده بوده. از نظر ما، همیشه.


تصویر کوچک شده

| 2 نظر
تویی قرص قمرم!

شنبه ۲۹ دی ۱۳۹۷

اگه داری قرص‌هات رو بدون آب می‌بلعی یعنی می‌تونی فراموش‌ش کنی!

نظر
می‌ترسم، می‌ترسم بگم آره!

جمعه ۲۸ دی ۱۳۹۷

1. از بچگی بزدل و شیردل بوده‌ام! این پارادوکس با من رشد کرده. توسعه یافته.
2. وقتی با داداشام و زن داداش‌م رفتیم مامان رو از سردخانه تحویل بگیریم به متصدی‌ش گفتم «کاورش رو باز کن.» گفت «احتیاط داره. من باز نمی‌کنم. دی‌شب فقط همین یه فوتی رو داشتیم. خودت باز کن.» همه به من نگاه کردن. زیپ کاور را پایین کشیدم. صورت مامان رو باندپیچی کرده بودن. با کمک زن داداش باز کردیم و ... . پیشونی‌ سردش رو بوسیدم و ... .» یاد بخش‌هایی از کتاب «دا» افتادم.
3. نیمه‌شب بود. داداش غلام‌رضا آروم بیدارم کرد و گفت «بریم پایین. یه صداهایی شنیدم. انگار یکی پایین‌ه.» کلید که انداخت گفتم «من نمی‌آم توو. می‌ترسم.» بی‌که حرفی بزنه، رفت داخل و بعد دو سه دیقه برگشت و گفت «یه قابلمه افتاده بود روو سرامیکای آشپزخونه. گربه بوده حتماً.»
4. از «ندانستن» می‌ترسم. از «نشناختن». از این‌که ندانم قرار است با چه و که مواجه شوم! گاهی اما به فرمودهٔ علی(ع) عمل می‌کنم و «خودم رو می‌ندازم وسط ترس.» قبل از این‌که ترس، مستولی بشه بر من؛ «إِذَا هِبْتَ أَمْراً فَقَعْ فِيهِ، فَإِنَّ شِدَّةَ تَوَقِّيهِ أَعْظَمُ مِمَّا تَخَافُ مِنْهُ.»
5. این پارادوکس بزی و شیری گاهی مرا یاد دوست روان‌پزشک‌م می‌ندازه که درباره «پارانوئید» می‌گفت. این را یواشکی بگویم؛ از «عشق» هم می‌ترسم گاهی. از نیمه پنهان‌ش که که عیان و عریان‌ می‌شود عاقبت. شایدم مآب و منشاء ترس‌م از این باشه که درست می‌گن «عشق یعنی ترس از دست دادن تو.» شاید هم حق با نادر ابراهیمی باشه که می‌گه «ما هرگز از آنچه نمی‌دانستیم و از کسانی که نمی‌شناختیم ترسی نداشتیم، ترس، سوغات آشنایی‌هاست.» کاش بزرگ‌ترین گناه ترس نبود.
6. «از دست داده» را فقط «از دست رفته» می‌فهمد. به قول بازی‌گر فیلم وزنه‌های بی‌وزن «تو نمی‌فهمی. چون از دست‌ش ندادی.»

| 4 نظر
جنگ‌وصلح

پنجشنبه ۲۷ دی ۱۳۹۷

مدّت مدیدی بود برای مجلّهٔ سابقاً محبوب‌م مطلب‌ی نفرستاده بودم. خاصّه بعد تغییر کن‌فیکونی مدیریّت و تحریریه‌ش. تا ویار صلح کردم و جنگی براشون این رو فرستادم. شماره 684، شنبه 22 دی.


تصویر کوچک شده

تصویر کوچک شده

| 6 نظر
فقر و فقره!

چهارشنبه ۲۶ دی ۱۳۹۷

رئیس‌جمهور و برخی وزرای کابینه‌ش امروز و فردا مهمان استان ما هستن. من هم در ستاد سامد (سامانهٔ الکترونیکی ارتباط مردم و دولت) یه گوشهٔ کار رو به عهده دارم. امروز میانگین هر هفت دیقه یه تماس داشتم. نود درصد درخواست‌ها، پول بلاعوض بود و شغل با عوض! دو نفر خستگی کار را در کردن از تن و روح‌م؛ یکی‌ش پسر یازده ساله‌ای که دوچرخه می‌خواست از رئیس‌جمهور و دیگری، دختر ده ساله‌ای که می‌گفت «بابام پول نداره واسه آبجی‌م لپ‌تاپ بخره. شاگرد ممتازه و سال دیگه کنکور داره. تو رو خدا به آقای روحانی بگی ها.» هیچ‌وقت این‌طور «چشم!» غلّاظ نگفته بودم به عمرم.
پ.ن: درخواست دو نفر هنوز خفت‌م را رها نکرده؛ یکی مردی که زنگ زد و گفت زن هم‌ساده‌ش صیغهٔ یه مرد معتاد و بی‌کاره‌س و تو رو خدا بوگو یه پولی به‌ش بدن که این زن باردار، فقط بارش رو به‌سلامت به زمین بذاره.» یکی هم جان‌باز شیمیایی بود که طلب‌کارانه صحبت می‌کرد و توو عمر 42 ساله‌م هرگز این حجم کظم‌غیظ نکرده بودم. منو یاد حرف یه مسؤولی انداخت که گفته بود ««نود درصد مراجعات بنیاد شهید مربوط به هفت‌درصد ایثارگران است». شیفت‌م رو که تحویل دادم یاد شریعتی افتادم که می‌گفت «مبارزه با فقر بهتر از کمک به فقیر است.»


تصویر کوچک شده

نظر
« 1 2 3 (4) 5 6 7 ... 182 »

سرزمین نوستالوژی من:

کانال تلگرام «دردهای خاکستری»

دست‌چین دردها:

مهمان خاکستری:

‎آدمهایی هم هستند در زندگی که بدهکار زاده می‌شود. بدهکار به نزدیکان و دوران. بدهکار به دوستان و دشمنان. آدمهایی که هر خدمتی بکنند به وظیفه‌شان تبدیل می‌شود و هر انتظاری را که برآورده کنند انتظار بزرگتری می‌سازند. آدمهایی که در مقابل، اعتماد به نفس‌شان برای خواستن هر چیزی ذره-ذره آب می‌شود و برای کوچکترین لطف دیگران باید دریایی از دخالت در زندگی‌شان و شماتت برای زندگی‌شان را پذیرا باشند. آدمهایی که اگر لب به اعتراض باز کنند حق‌ناشناس‌اند و اگر سکوت کنند پس حق‌شان بوده. آدمهایی که همیشه باید پاسخ بدهند و اگر روزی بپرسند لابد نشانه‌ی بی‌اعتمادی‌شان است یا طماع‌ بودن‌شان. آدمهایی که همیشه مستحق مجازاتند. آدمهایی که برای خوبی‌های دیگران و اشتباهات خودشان باید قوی‌ترین حافظه‌های دنیا را داشته باشند همچنان که برای خدمات خودشان و کم‌لطفی‌های دیگران وظیفه دارند آلزامیر بگیرند. ‎آدمهایی سرشار از تناقض... پرحرف و شاد، دلشکسته و غمگین. آدمهایی خودمحاکمه‌گر برای هر خطایی از جانب هر کسی، و متهم و بدهکار به هر کسی. آدمهایی که وقتی حافظ می‌خوانند که "زین آتش نهفته که در سینه من است؛ خورشید شعله‌ایست که در آسمان گرفت" مکث می‌کنند و خیره می شوند و نفسی عمیق می‌کشند... بعد ناگهان دزدکی به اطراف نگاه می‌کنند مبادا برای همین هم متهم شوند به از خود متشکر بودن، به مظلوم‌نمایی، به قدرناشناسی، به خودبزرگ‌بینی... ‎بدهکاران همیشگي
[از فیس‌بوک «محبوبه زمانیان»]

ورود

شناسه‌ی کاربری:

رمزعبور:

ورود خودکار



واژه رمز را فراموش کرده‌اید؟

عضو شوید

دعوت:

مریم روستا
---------------------------------------
زرمان
---------------------------------------
نیکولا
---------------------------------------
برای خاطر آیه‌ها
---------------------------------------
عطش‌شکن
---------------------------------------
مجله «داستان همشهری»
-------------------------------------
کوچک‌های بزرگ
-------------------------------------
امروز لی‌لی چی می‌خونه؟
-------------------------------------
ماهی‌طلا
-------------------------------------
قناری معدن
-------------------------------------
ویار تکلّم
-------------------------------------
خرمالوی سیاه
-------------------------------------
حریم خصوصی

افراد آن‌لاین

2 کاربر آن‌لاين است (2 کاربر در حال مشاهده‌ی سایت مطالب سایت)

عضو: 0
مهمان: 2

بیشتر...