عقاب آسیا کیه؟؛ منصورِ منصورِ!

یکشنبه ۱۳ آبان ۱۳۹۷

عکس‌های پخش زنده بازی پرسپولیس-کاشیما در مدارس منو یاد سال شصت‌وشیش انداخت که «منصور نصیری» درست فردای روزی که «عقاب‌ها» رو پخش کردن توو مدرسه‌مون، یواشکی رفت جبهه و چن ماه بعد که پیکر یخ‌زده‌ش توو سرمای جبهه غرب رو آوردن، می‌گفتن همون کفشای آبی اسپورتکس‌ی که همیشه موقع فوتبال‌مون می‌پوشید، پاش بوده. منصور دو سال رفوزه شده بود.


تصویر کوچک شده

تصویر کوچک شده

صفحه مناسب چاپ پیشنهاد این صفحه 
 
بی‌شک دیدگاه هر کس نشانه‌ی تفکر اوست، ما در برابر نظر دیگران مسئول نیستیم

فرستنده شاخه
351
فرستاده‌شده در تاریخ: ۱۳۹۷/۸/۱۵ ۴:۰۵  به روز‌شده در تاریخ: ۱۳۹۷/۸/۱۵ ۴:۵۷
نه خیلی خجالتی برای حرف زدن
عضویت از: ۱۳۹۵/۳/۲
از: قم
پیام: 35
 میان ماه من تا ماه گردون
یه جا می خوندم به واسطه نشون دادن فیلم های "ایندیانا جونز"خیلی ها به باستان شناسی علاقه مند شدن و بهترین ها جذب این رشته شدن.درست توی همون سالهایی که ما نیاز به زنده ماندن،جنگیدن و نیرو و فدایی داشتیم.بهترین ها رفتند و جذب شدند و تفاله ها ماندند و هنوز دفع نشدند...و امروز در حالی که سینمای جهان در حال پا گذاشتن جا پای فلاسفه و بزرگان خود از دنیای موازی و زندگی بعد از مرگ و مسئله ی وجود و خدا و جایگاه بشریت در کائنات صحبت می کند ما در حال ساخت و تماشا کردن و خوراندن فیلمها و سریال های ایدئولوژیکی فضلای دین در باب ارتباط حجاب و زلزله(رسوایی)سنگر ما سوریه است و و و هستیم.
پاسخ

فرستنده شاخه
greypain
فرستاده‌شده در تاریخ: ۱۳۹۷/۸/۱۵ ۵:۰۳  به روز‌شده در تاریخ: ۱۳۹۷/۸/۱۵ ۵:۰۳
وبمستر
عضویت از: ۱۳۸۹/۶/۳
از:
پیام: 11267
 پاسخ به میان ماه من تا ماه گردون
آخ گفتی‌ها! کوچک‌ترین مخالفتی هم انگ بی‌بصیرتی می‌خوره!
پاسخ
ارسال نظر
شرایط نظر*
همه‌ی نظرها نیاز به تایید مدیر سایت دارند
عنوان*
نام شما*
ایمیل*
وب سایت*
پیام*
کد تایید*
{۸} - {۱} = ?  
نتیجه این عبارت را وارد کنید
حداکثر تعداد تلاش برای ارسال: 10 مرتبه

سرزمین نوستالوژی من:

کانال تلگرام «دردهای خاکستری»

دست‌چین دردها:

مهمان خاکستری:

‎آدمهایی هم هستند در زندگی که بدهکار زاده می‌شود. بدهکار به نزدیکان و دوران. بدهکار به دوستان و دشمنان. آدمهایی که هر خدمتی بکنند به وظیفه‌شان تبدیل می‌شود و هر انتظاری را که برآورده کنند انتظار بزرگتری می‌سازند. آدمهایی که در مقابل، اعتماد به نفس‌شان برای خواستن هر چیزی ذره-ذره آب می‌شود و برای کوچکترین لطف دیگران باید دریایی از دخالت در زندگی‌شان و شماتت برای زندگی‌شان را پذیرا باشند. آدمهایی که اگر لب به اعتراض باز کنند حق‌ناشناس‌اند و اگر سکوت کنند پس حق‌شان بوده. آدمهایی که همیشه باید پاسخ بدهند و اگر روزی بپرسند لابد نشانه‌ی بی‌اعتمادی‌شان است یا طماع‌ بودن‌شان. آدمهایی که همیشه مستحق مجازاتند. آدمهایی که برای خوبی‌های دیگران و اشتباهات خودشان باید قوی‌ترین حافظه‌های دنیا را داشته باشند همچنان که برای خدمات خودشان و کم‌لطفی‌های دیگران وظیفه دارند آلزامیر بگیرند. ‎آدمهایی سرشار از تناقض... پرحرف و شاد، دلشکسته و غمگین. آدمهایی خودمحاکمه‌گر برای هر خطایی از جانب هر کسی، و متهم و بدهکار به هر کسی. آدمهایی که وقتی حافظ می‌خوانند که "زین آتش نهفته که در سینه من است؛ خورشید شعله‌ایست که در آسمان گرفت" مکث می‌کنند و خیره می شوند و نفسی عمیق می‌کشند... بعد ناگهان دزدکی به اطراف نگاه می‌کنند مبادا برای همین هم متهم شوند به از خود متشکر بودن، به مظلوم‌نمایی، به قدرناشناسی، به خودبزرگ‌بینی... ‎بدهکاران همیشگي
[از فیس‌بوک «محبوبه زمانیان»]

ورود

شناسه‌ی کاربری:

رمزعبور:

ورود خودکار



واژه رمز را فراموش کرده‌اید؟

عضو شوید

دعوت:

مریم روستا
---------------------------------------
زرمان
---------------------------------------
نیکولا
---------------------------------------
برای خاطر آیه‌ها
---------------------------------------
عطش‌شکن
---------------------------------------
مجله «داستان همشهری»
-------------------------------------
کوچک‌های بزرگ
-------------------------------------
امروز لی‌لی چی می‌خونه؟
-------------------------------------
ماهی‌طلا
-------------------------------------
قناری معدن
-------------------------------------
ویار تکلّم
-------------------------------------
خرمالوی سیاه
-------------------------------------
حریم خصوصی

افراد آن‌لاین

8 کاربر آن‌لاين است (8 کاربر در حال مشاهده‌ی سایت مطالب سایت)

عضو: 0
مهمان: 8

بیشتر...