معصومیّت از دست رفته

دوشنبه ۲۶ شهریور ۱۳۹۷

برای منی که هیچ‌وقت توی چشم دخترهای محل نبودم، زنجیرزنی محرّم، مغتنم‌ترین فرصت بود اما «اکبر کاهه» که می‌گفتند بهترین تک‌تیرانداز جبهه‌های غرب هم بوده، من را نه که کوتاه بودم، همیشه ته زنجیرهٔ زنجیرزن‌ها جانمایی می‌کرد. بعدش‌ هم موقع تخس ناهار تا به من می‌رسید، اشاره‌ای به احمد که شانسِ قدش تخمی‌تر از من بود، می‌کرد و می‌گفت «شما دو تا با هم!» فقط یک چیز این سرکوب عاطفی-مذهبی من را تعدیل می‌کند؛ طلاق بیست سال پیش «ناصر گُنده»، علم‌دار مسجد صاحب‌الزمان و محبوب دل دخترکان محله مطهرّی که عاقبت این نرگس بود که پوز بقیه را زده بود.

صفحه مناسب چاپ پیشنهاد این صفحه 
 
بی‌شک دیدگاه هر کس نشانه‌ی تفکر اوست، ما در برابر نظر دیگران مسئول نیستیم

فرستنده شاخه
مهمان
فرستاده‌شده در تاریخ: ۱۳۹۷/۶/۲۶ ۲۰:۲۵  به روز‌شده در تاریخ: ۱۳۹۷/۶/۲۶ ۲۰:۳۳
 ن
سرچ کنید فرزانه بدری ناردون اهنگشو دانلود کنید و کیف کنید . برای ناشنوایان انجام داده با حرکات. اونجا که میگه دیوونتم عااااالیه . خواهش می کنم قابلی نداشت.
پاسخ

فرستنده شاخه
greypain
فرستاده‌شده در تاریخ: ۱۳۹۷/۶/۲۶ ۲۰:۳۳  به روز‌شده در تاریخ: ۱۳۹۷/۶/۲۶ ۲۰:۳۳
وبمستر
عضویت از: ۱۳۸۹/۶/۳
از:
پیام: 11089
 پاسخ به ن
اوکی. ممنون.
پاسخ

فرستنده شاخه
مهمان
فرستاده‌شده در تاریخ: ۱۳۹۷/۶/۲۶ ۲۱:۰۹  به روز‌شده در تاریخ: ۱۳۹۷/۶/۲۶ ۲۱:۵۲
 ن
خوابیدین پای سایت تون ها. نه بابا شما هم بلدین اوکی رو می گم . من تصمیمم رو گرفتم مهتاب خانوم.میخوام بیشتر با حجاب تیپ بزنم . میخوام حرص در ار بشم.
پاسخ

فرستنده شاخه
greypain
فرستاده‌شده در تاریخ: ۱۳۹۷/۶/۲۶ ۲۱:۵۲  به روز‌شده در تاریخ: ۱۳۹۷/۶/۲۶ ۲۱:۵۲
وبمستر
عضویت از: ۱۳۸۹/۶/۳
از:
پیام: 11089
 پاسخ به ن
من هر وقت پای نت باشم، بلاگ‌م هم بازه.
پاسخ
ارسال نظر
شرایط نظر*
همه‌ی نظرها نیاز به تایید مدیر سایت دارند
عنوان*
نام شما*
ایمیل*
وب سایت*
پیام*
کد تایید*
{۹} - {۶} = ?  
نتیجه این عبارت را وارد کنید
حداکثر تعداد تلاش برای ارسال: 10 مرتبه

سرزمین نوستالوژی من:

کانال تلگرام «دردهای خاکستری»

دست‌چین دردها:

مهمان خاکستری:

‎آدمهایی هم هستند در زندگی که بدهکار زاده می‌شود. بدهکار به نزدیکان و دوران. بدهکار به دوستان و دشمنان. آدمهایی که هر خدمتی بکنند به وظیفه‌شان تبدیل می‌شود و هر انتظاری را که برآورده کنند انتظار بزرگتری می‌سازند. آدمهایی که در مقابل، اعتماد به نفس‌شان برای خواستن هر چیزی ذره-ذره آب می‌شود و برای کوچکترین لطف دیگران باید دریایی از دخالت در زندگی‌شان و شماتت برای زندگی‌شان را پذیرا باشند. آدمهایی که اگر لب به اعتراض باز کنند حق‌ناشناس‌اند و اگر سکوت کنند پس حق‌شان بوده. آدمهایی که همیشه باید پاسخ بدهند و اگر روزی بپرسند لابد نشانه‌ی بی‌اعتمادی‌شان است یا طماع‌ بودن‌شان. آدمهایی که همیشه مستحق مجازاتند. آدمهایی که برای خوبی‌های دیگران و اشتباهات خودشان باید قوی‌ترین حافظه‌های دنیا را داشته باشند همچنان که برای خدمات خودشان و کم‌لطفی‌های دیگران وظیفه دارند آلزامیر بگیرند. ‎آدمهایی سرشار از تناقض... پرحرف و شاد، دلشکسته و غمگین. آدمهایی خودمحاکمه‌گر برای هر خطایی از جانب هر کسی، و متهم و بدهکار به هر کسی. آدمهایی که وقتی حافظ می‌خوانند که "زین آتش نهفته که در سینه من است؛ خورشید شعله‌ایست که در آسمان گرفت" مکث می‌کنند و خیره می شوند و نفسی عمیق می‌کشند... بعد ناگهان دزدکی به اطراف نگاه می‌کنند مبادا برای همین هم متهم شوند به از خود متشکر بودن، به مظلوم‌نمایی، به قدرناشناسی، به خودبزرگ‌بینی... ‎بدهکاران همیشگي
[از فیس‌بوک «محبوبه زمانیان»]

ورود

شناسه‌ی کاربری:

رمزعبور:

ورود خودکار



واژه رمز را فراموش کرده‌اید؟

عضو شوید

دعوت:

مریم روستا
---------------------------------------
زرمان
---------------------------------------
نیکولا
---------------------------------------
برای خاطر آیه‌ها
---------------------------------------
عطش‌شکن
---------------------------------------
مجله «داستان همشهری»
-------------------------------------
کوچک‌های بزرگ
-------------------------------------
امروز لی‌لی چی می‌خونه؟
-------------------------------------
ماهی‌طلا
-------------------------------------
قناری معدن
-------------------------------------
ویار تکلّم
-------------------------------------
خرمالوی سیاه
-------------------------------------
حریم خصوصی

افراد آن‌لاین

5 کاربر آن‌لاين است (5 کاربر در حال مشاهده‌ی سایت مطالب سایت)

عضو: 0
مهمان: 5

بیشتر...