باد ایاز

جمعه ۲۹ دی ۱۳۹۶

1. آدم‌های اوایل پائیز خوش‌تیپ‌‌ترند. اوایل بهار هم. درست موقع کشف حجاب درختان، نسوان هم کشف حجاب تابستانه را رها کرده و با خنکای باد «ایاز» پائیز، بر مبنای توناژ پوست‌شان، لباس شیک، سبک امّا سنگین(!) می‌پوشند. با رنگ‌های نیمه‌گرم و شاد، که بشورد و ببرد خاکستری اندوه‌زای پائیز را.
2. مردان هم اغلب با خداحافظی از تاب‌ستان، وداع می‌کنند با تی‌شرت‌های خنک‌ و تیپ اسپرت و سلام می‌دهند به تیپ کلاسیک و پیراهن‌های ضخیم و کت تک و حتّی کت‌وشلوارهای با رنگ‌های نسبتاً گرم و ولرم.
3. حلقه اشتراک بانوان و آقایان در خوش‌تیپی پائیزانه و بهارانه، خوابیدن باد بدن است!!؛ بادکردگی و حجم ناشی از ژاکت و پولیور و کاپشن و پالتو و کلاه و حتّی بوت زمستانه که دختران باربی و داف و پلنگ را عین بقچه، حجیم و زمخت می‌کند و پسران لاکچری را عین‌هو گودزیلا.
4. توی دهات ما (مَزْجْ؛ شصت‌کیلومتری بسطام شاهرود) معتقدند انار باید باد ایاز (اولین باد خنک پائیز) بخورد تا سیر برسد و خوش‌مزّه شود. برنج را هم به باد ایاس(!) می‌سپارند تا آفات‌ش از بین برود؛ بدون نیاز به قرص برنج. ما هم خوش‌تیپ و خوش‌‌مزّه و رسیده و ارگانیک شویم با پائیز. خواستنی‌شدن همین چهار مؤلّفه را می‌خواهد.

صفحه مناسب چاپ پیشنهاد این صفحه 
 
بی‌شک دیدگاه هر کس نشانه‌ی تفکر اوست، ما در برابر نظر دیگران مسئول نیستیم
ارسال نظر
شرایط نظر*
همه‌ی نظرها نیاز به تایید مدیر سایت دارند
عنوان*
نام شما*
ایمیل*
وب سایت*
پیام*
کد تایید*
{۷} + {۷} = ?  
نتیجه این عبارت را وارد کنید
حداکثر تعداد تلاش برای ارسال: 10 مرتبه

سرزمین نوستالوژی من:

کانال تلگرام «دردهای خاکستری»

دست‌چین دردها:

مهمان خاکستری:

‎آدمهایی هم هستند در زندگی که بدهکار زاده می‌شود. بدهکار به نزدیکان و دوران. بدهکار به دوستان و دشمنان. آدمهایی که هر خدمتی بکنند به وظیفه‌شان تبدیل می‌شود و هر انتظاری را که برآورده کنند انتظار بزرگتری می‌سازند. آدمهایی که در مقابل، اعتماد به نفس‌شان برای خواستن هر چیزی ذره-ذره آب می‌شود و برای کوچکترین لطف دیگران باید دریایی از دخالت در زندگی‌شان و شماتت برای زندگی‌شان را پذیرا باشند. آدمهایی که اگر لب به اعتراض باز کنند حق‌ناشناس‌اند و اگر سکوت کنند پس حق‌شان بوده. آدمهایی که همیشه باید پاسخ بدهند و اگر روزی بپرسند لابد نشانه‌ی بی‌اعتمادی‌شان است یا طماع‌ بودن‌شان. آدمهایی که همیشه مستحق مجازاتند. آدمهایی که برای خوبی‌های دیگران و اشتباهات خودشان باید قوی‌ترین حافظه‌های دنیا را داشته باشند همچنان که برای خدمات خودشان و کم‌لطفی‌های دیگران وظیفه دارند آلزامیر بگیرند. ‎آدمهایی سرشار از تناقض... پرحرف و شاد، دلشکسته و غمگین. آدمهایی خودمحاکمه‌گر برای هر خطایی از جانب هر کسی، و متهم و بدهکار به هر کسی. آدمهایی که وقتی حافظ می‌خوانند که "زین آتش نهفته که در سینه من است؛ خورشید شعله‌ایست که در آسمان گرفت" مکث می‌کنند و خیره می شوند و نفسی عمیق می‌کشند... بعد ناگهان دزدکی به اطراف نگاه می‌کنند مبادا برای همین هم متهم شوند به از خود متشکر بودن، به مظلوم‌نمایی، به قدرناشناسی، به خودبزرگ‌بینی... ‎بدهکاران همیشگي
[از فیس‌بوک «محبوبه زمانیان»]

ورود

شناسه‌ی کاربری:

رمزعبور:

ورود خودکار



واژه رمز را فراموش کرده‌اید؟

عضو شوید

دعوت:

مریم روستا
---------------------------------------
زرمان
---------------------------------------
نیکولا
---------------------------------------
برای خاطر آیه‌ها
---------------------------------------
عطش‌شکن
---------------------------------------
مجله «داستان همشهری»
-------------------------------------
کوچک‌های بزرگ
-------------------------------------
امروز لی‌لی چی می‌خونه؟
-------------------------------------
ماهی‌طلا
-------------------------------------
قناری معدن
-------------------------------------
ویار تکلّم
-------------------------------------
خرمالوی سیاه
-------------------------------------
حریم خصوصی

افراد آن‌لاین

4 کاربر آن‌لاين است (4 کاربر در حال مشاهده‌ی سایت مطالب سایت)

عضو: 0
مهمان: 4

بیشتر...